Suli

Suli : ti  trovu  tantu  ginirusu

supr’a’ terra, porti l’à ricchezza

sai vestiri, u’ munnu maistusu

ci offri l’òru : è duci l’a’ carizza.

L’aceddi  ‘ncelu si beanu la vita

‘nna’ vera  gioia, sentici la vuci

trovu  l’a’ natura, assai squisita

n’àpprezz’u’ valuri, accussi duci.

Ni sai vestiri d’oru l’à campagna

l’u’ picuraru, ‘ntòn’u’  friscalettu

l’omu  cu tia : trova l’a’ cuccagna

vesti  l’a’ terra, cu ciuri è  mirlettu.

Senza ‘u suli ‘a terra nun cuntassi

È nui: tanti armaluzzi ‘nzintumati

à  vita : ù primu jornu si stancassi

sulu negghi,‘ncuntrassi ‘nnè strati.

Suli : scinni  di ‘ncelu  binirittu

‘nni sai, riscardari  l’à cuscenza

l’omu si vesti, e  gusta l’ù pitittu

n’aiuti à tutti, senza ricumpenza.

Suli: cu gioia ‘nni vesti là natura

 grazz’à ttia,arricugghemu trisori

ti ringraziu : pi tutta sta lustrura

trova gioia, è risettu  l’u’ me cori.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , | Lascia un commento

Marsala – Fami guerra e chiantu

Si penzu a picciuttanza

mi smovinu li peni;

a pani di balanza

e vuci comu i jeni.

Me’ patri sutta u ferru,

me’ matri o’ stricaturi,

i figghi mezzu u steru

e privi d’un muccaturi.

Lu ‘mernu era ‘mernu,

l’istati era istati,

ci penzu e mi custernu:

criscivamu dannati.

Chiù nicu assai di mia

puru me’ frati Pinu

all’anti ddà cu mia

a torcisi lu schinu.

U pani era particula,

‘nnà panza tanta dica,

facivamu a firmicula,

circavamu a muddica.

A guerra quantu straziu,

li guai cu la pala,

Cristu ti ringraziu,

pi morti di MARSALA.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , , | Lascia un commento

Mari

I

Aeri mi nni ivi a la marina

pinzava ad’una bedda divirtuta

truvai chi si stricavanu ‘ndà rina

tuttu un tappitu di gente stinnuta.

II

Di nichi a vecchi tutti stinnighiati

russi li carni di lu suli cotti

ed’iu taliava comu li ‘ntampati

li cosci di li giuvini picciotti.

III

Mentre taliava u senzu mi riscia

donni di pettu beddi ammuttunati

cu dui pizzuddi: li vriogni s cupria

e l’omini taliavamu ‘ncantati.

IV

Tutta dda spiaggia un granni via, vai

cu joca, cu si vasa, e cu si strivca

e tu maravighiati ti ni stai

e pi tirariu sciatu fai fatica.

V

Vardu lu mari e mi godu lu munnu

e mi cunfunnu pi lu tantu beni

difficili chi tocchi ora lu funnu

di st’epoca un si mori chiù di peni.

VI

Nuddu po diri mali di lu mari

picchì ni duna a tutti lu straviu

biatu cuè chi tantu pò gustari

‘nzocchiu cu st’occhi ni stu mari viu.

VII

Godu vadannu lunni di lu mari

patruni di la spiaggia lu gabbianu

biatu pi cu tantu sapi amari

sà pi na vota fari lu surtanu.

VIII

Avemu a diri grazzi a lu pugressu

l’omo si pò godiri lu munnu

grazzi a lu suli pi tantu successu

cu l’occhi poi scavari finu ‘nfunnu.

IX

Biatu u mari eppuru lu picciottu

ca cu l’occhi po’ tatu scavari

po farisi a du ‘nfurri lu cappottu

e tanti fimmineddi poi gustari.

X

Dumani ancora voghiu riturnari

ora chi la natura n’arriala

voghiu campari, ‘un voghiu piniari

lu gustu di ‘sta spiaggia di Marsala.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , | Lascia un commento

Scrivu a tempu persu

Scriviri pi mia e’ di cunfortu

comu lu pani quannu aju pitittu

si vaju ‘nchIesa mi battu lu pettu

si dormu, un penzu nenti e staiu zittu.

Non ‘haju pena, chi nascivi scarsu

quarantasett’anni, i fici l‘annu scorsu

di  tanta  genti  sugnu   canusciutu

mudestu   d’intillettu  e  di  palatu.

Nni  tia ‘un ci vegnu mai ‘ncerca d’aiutu

‘stu  ferru  chi   tu vidi  unn’e’ filatu

‘nn’o’  circunnariu sugnu cansciutu

mi  sentu  di  l’u’  populu   stimatu.

Certu un scrivu cosi di ‘mpurtanza

unn’e’  una  raritati  ‘a me scienza

a chista etati l’u sali chiu’ nun conza

 iu scrivu e dugnu sfogu a la gnuranza.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , , | Lascia un commento

U munnu appisu o’n filu

Poviri munnu miu arruvinatu

dintra di tia c’è sulu spaventu

tu cmu n’aquiluni manuvratu

custrittu a ghiri dunni va lu ventu

a scienza tantu t’à malitrattatu

ora tu criri ni lu trarimentu

l’omu comuni ridduttu ‘nzinzatu

campa pà vita stu pinzeri urrentu.

O’n filu di cuttuni tu attrappatu

e nun duni paci pù mumentu

urmai tu di MISSILI ‘nfurratu

stu pinzeri nun ti duna abbentu

si miritassi d’essiri ‘nfurcatu

a cu pusseri ‘stu prisintimentu

‘stu munnu po’ viniri ribbartatu

e nui tanti negghi ittati o ventu.

Chi crepi cu sibbissa lu CRIATU

nui vivemu ‘stu granni turmentu

u sangu nu sintemu ‘ntussicatu

stamu campannu ‘mmenzu lu sgumentu

pinzannu quant’è granni lu piccato

nuddu si lu scorda pù mumentu

siddu ‘stu filu veni cuntrastatu

òn corpu u munnu si ritrova spentu.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , | Lascia un commento

Contatti

Se desiderate contattarmi, scrivete una mail a lepoesiedipaolo@gmail.com e sarò lieto di rispondervi.

Pubblicato in Contatti | 1 commento

Ai tempi da cannila

A cannila d’ògghiu ‘bbònu,

quannu ancora un c’èra luci,

tammureddu e crivu novu

pi lu pani chiantu e vuci;

spiriamu chi nun torna

scungiurannu fazzu corna.

Di ‘ddi tempi li scarsizzi

cummigghiavanu anchi l’occhi,

carricati di stanchizi

e anniati di pirocchi;

fiddu fami e pedi scausi

chi ni ficiru li nausi,

Pi vuscari la jurnata

avia di torciti lu schinu

a cammisa trapanata

pi vuliri d’ù distinu;

e la vuci di Dòn Vitu

ti tiniva rimbambitu.

Travagghiavi tutu l’annu

supra landi lu patruni,

ti piscava lu malannu

tu purtavi pi cutruni;

era n’ébbica curnuta

eri tu a carni vinnuta.

Quannu c’éra la cannila

pani a pisu di valenza

un paru i causi di tila

e la guerra ni la panza;

c’ùna seggia e tri cavigghi

e n’à massaria di figghi.

Oa u pani unn’è un problema

ti lu trovi dunn’é ‘gghé,

si canusci l sistema

poi cantari olì, olé;

un fai cunti dù travagghiu

né suura n’ò fruntagghiu.

Ora c’é a tilivisiuni,

u vistitu e le cappotto,

tanti arii chi i duni

e ti senti chiù picciottu;

manci, sciali, fai u cafuni

e li vavi a pinnuliuni.

Una vota a pani schittu,

ora l’ebbica è diversa

‘un pusseri chiù pitittu

e fai puru u mangia persa;

si d’a vita tanti sazziu

e dici, Cristu ti ringraziu.

Scumpareru li cannili

lampadari n’ogni stanza

si va ‘ncerca di lu stili

piaci a tutti l’eleganza;

basta aviri u Decimila

p’annagghiari la cannila.

‘Un facemu li baggiani

abbuzzamu a li sirvizza,

sù travagghiu torna pani

u ghittamulu a munnizza;

picchi ogni malichianza

su duluri pi la panza.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , , | Lascia un commento

L’aurura

A matina l’urienti

porta gioia a mai finiri,

ogni anima è cuntenti

e ci crisci li rispiri.

Porta u munnu lu caluri

l’aurora chi biddizza,

sapi criscini l’amuri

tanta duci a sò frischiza.

L’acidduzzu ‘ncelu canta

dici grazzi a la natura,

‘stu chiaruri si lu vanta

si sazzia d’aria pura.

Quant’è granni la natura

porta o munnu tanta festa,

celu e terra si culura

cu talia alluccutu resta.

Crisci u cori di la genti

duci, duci, fa lu visu,

campi senza fari stenti

e ti trovi ‘mparaddisu.

L’aurura, un granni specchiu,

crisci a terra ‘nnàmurata;

nun mi fa sintiri vecchiu,

mi ‘ncuruna la jurnata.

Suddisfattu vardu e cantu,

Scrivu usannu la misura,

a natura va lu vantu,

sappi farinni l’aurura.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , , | Lascia un commento

Fantasia di pueta

Curri luntanu a menti dù pueta

ni lu desertu e dintra lu jardinu,

riogghi li pinzeri fa u prufeta,

e accusa ‘stu duluri ripintinu.

I versi si li fa comu pi ghiocu,

‘ncontra ‘stu fumu cùn ci duna abbentu,

macina cù pinzeri petri e focu,

sturia e ‘nni crisci l’argumentu.

Penza, scrivi, si traccia la via,

fa di l’aceddi l’armuniusu cantu,

pi chista tera trova simpatia,

di russu e virdi si crisci lu mantu.

Percia lu celu e nnì trova l’artizza

tra i nuvuli tirati di lu ventu,

varda luntanu l’occhi ci l’appizza

scopi li guai e rima lu lamentu.

‘mmenzu li negghi ricoggi paroli,

scava lu munnu cu la fantasia,

li coci comu fussiru stigghioli,

i cusi tutti e ‘nni fa puisia.

Penza di dimizzari l’amarizza

crisci li vogghi di lu so caminu

chinu d’amuri e di tanta saggizza

lassa u munnu ‘mmànu a lu distinu.

Recita e canta l’innu di la rima,

varda lu suli e leggi ni la sfera;

nudda cosa mai perdi di mia

fa di lu versu granni primavera.

Sfogghia lu libbru di la fantasia

trasi ‘nni l’abissi di lu mari,

fa la ricota, crisci di mastria,

penza la rima e si mitti a cantari.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , , | Lascia un commento

L’acqua

L’acqua surgiu ‘nno munnu pi distinu;

ci fa di specchiu a lu suli biunnu,

fa di la terra un granni jardinu,

senza l’acqua nun cuntassi u munnu;

Mai si stanca ni lu so caminu

dintra la terra si ni trasi ‘nfunnu,

senza di l’acqua l’omu passa i guai

n’àpplausu pu beni chi ni fai.

Di l’acqua ni facemu milli usi,

n’arriala a vita, tantu ginirusa

‘nni li travagghi trasi, cui, scusi,

‘nni sapi fari a vita armuniusa;

Puru si cunti quattru coccia sfusi,

si ‘un àai l’acqua la vita è cunfusa,

l’omu si dissita sciacqua e dici,

grazzi a natura chi l’acqua ni fici.

Nni sapi arrialari a tutti a vita,

l’omu mezzu all’acqua si cunchia,

l’acqua ‘nnò munnu a campari ni’nvita,

dunni c’è acqua l’omu s’àrricria;

Un c’è bisognu d’éssiri cunita,

cu fici l’acqua avia tanta mastria;

u specchiu di lu munnu, la biddizza,

dunni c’è acqua tu trovi ricchizza.

All’omu sapi daricci la vita,

all’Università ci duna lu ciatu,

tutta a natura trova a campavita,

senza acqua u munnu è dannatu;

Nui l’aduramu pi quant’è squisita,

a megghiu cosa chi fici u CRIATU,

‘mmenzu di l’acqua ni criscemu u senzu,

‘nni duna a vita senza ricumpenzu.

Pubblicato in Poesie dialettali siciliane | Contrassegnato , , , , | Lascia un commento