MARSALA: nnamurata di lu mari

amata  e’ ‘ncurunata  fa  fistinu

l’omu  nni stu locu,  po’ gustari

l’a bellezza, chi crea  stu jardinu.

Cu  granni  piaciri, po’  mustrari

‘u pisci ancora vivu, nno cuffinu

e c’un ciaschiteddu si po allianari

cu  d’armuniusa aroma di l’u vinu.

Ni chistu locu tu, trovi ricchezza

basta  ti  susi  prestu, l’u’ matinu

 già c‘u suli, t’alliana, è  t’accarizza

nni lù travagghiu, provi l’ù fistinu.

Siddu sprem’à terra, sangu schizza

sòna   l’u’  passu di l’u’  tò caminu

l‘u’  marsalisi, si  bea  l’a’  carizza

pristiggiu, ecunumia, grazz’ò vinu.

MARSALA trova paci ed’armunia

l’a  vula  cu  l’urtaggi  fa’  fistinu

l‘a’ panza, e’ l’u’  palatu s’arricria

sutta  l’u’ puntu  crisci  lù mirinu.

E  l’u’  marsalisi  grazz’à  fantasia

trova  splinnit’u’ suli, l’u’  matinu

e l’ù viddanu ti vanta, l’à  mastria

cunzacra tuttu, e tutti grazz’ò vinu.

 MARSALA  l’à mugghiu  primavera

Trovi, tanti ciuri dintra stu  jardinu

pi furtuna,  è : à centru  di l’à sfera

è  l’omu  nni sta terra, l’ù  DIVINU.

‘U passanti, ti gori tutta sta ciurera

l‘ù  viddanu  ch’e’ di ciriveddu finu

nno  munnu teni, àuta l’à bannera

è  ti  sbinnulia  ù,  ’mmari  di  vinu.