Appena scura gia’ mi sentu persu

scotu l’a’ testa, com’ù  dannatu

viu furriaru’ munnu, a l’u’ riversu

mancu di fantasia, e  di  palatu.

O’ scur’u’ ciriveddu mi lu sbersu

mi mov’a’ stentu, con’u’ sbantatu

vullissi, ma un trovu nuddu versu

mi trovu all’àgnuni, abbannunatu.

L‘u scuru mi ‘ntratteni ‘ncatinatu

mè peggiu di suppurtari l’a’ galera

iu com’un lignu siccu ‘nzintumatu

‘u roggiu, c’un purseri nudda spera.

Nuddu a’mmia pò fari lu prucessu

picch’iu da luci sugnu ‘nnamuratu

agghiorna e ricogghiu chiddu persu

’u  jornu : mi sapi crisciri  l’u’ ciatu.

Grazzi ‘a’  luci mittu tuttu abbersu

m‘abbrazz’u’ travagghiu assistimatu

cu cart’e’ pinna : mi trovu l’ù versu

m‘abbrazz’u’ jornu,tantu cunzulatu.

Dintra l’u’ scuru : iu nenti cuntu

cu l’occhi mei, viu sulu l’a’ morti

basta vidir’a’ luci, iu ci l’à spuntu

abbrazz’ù munnu, pi l’à bona sorti.

Dintra l’u’ jornu trovu l’u successu

picch’iu : da luci tantu affascinatu

e senza cunfissuri: iu mi cunfessu

e ringraziu : a DIU SACRAMINTATU.