Ricchizza ‘nfangata

Si criri ‘a ricchezza : nni li sordi

nun  teni un ciriveddu favulusu

si ’u’ restu di l’i’ cosi ti li scordi

nun  ti  criri, un’omu  maistusu.

L’erruri chiù grossu chi tu fai

vuliri  pi l’à vita, tuttu e tutti

si  tutti  l’uri, ad’aspittari stai

ai priputenti, e l’omini currutti.

Cerca la vita, ama l’u tragghiu

un  t’assuciari mai, a la stranizza

nun pinzari di siminari a’ spaghiu

  cerca l’amuri ,abbrazza là saggizza

I’  sordi  ci  fannu  perdiri  l’a testa

 currennucci appressu fai l’u dannatu

strata  facennu, provi  l’à  timpesta

è  ti  ridduci,  c’ù  senzu marturiatu.

Canta stu versu, chi am’è cunzigghia

si  penz’i’sordi, l’ù sangu, tù tramuti

abbrazza  l’umilta’,  e’ l’à  famigghia

picchi, la vera ricchezza,  è  là  saluti.

Questa voce è stata pubblicata in Poesie dialettali siciliane e contrassegnata con , , , , , . Contrassegna il permalink.

Lascia un commento