Suli

Suli : ti  trovu  tantu  ginirusu

supr’a’ terra, porti l’à ricchezza

sai vestiri, u’ munnu maistusu

ci offri l’òru : è duci l’a’ carizza.

L’aceddi  ‘ncelu si beanu la vita

‘nna’ vera  gioia, sentici la vuci

trovu  l’a’ natura, assai squisita

n’àpprezz’u’ valuri, accussi duci.

Ni sai vestiri d’oru l’à campagna

l’u’ picuraru, ‘ntòn’u’  friscalettu

l’omu  cu tia : trova l’a’ cuccagna

vesti  l’a’ terra, cu ciuri è  mirlettu.

Senza ‘u suli ‘a terra nun cuntassi

È nui: tanti armaluzzi ‘nzintumati

à  vita : ù primu jornu si stancassi

sulu negghi,‘ncuntrassi ‘nnè strati.

Suli : scinni  di ‘ncelu  binirittu

‘nni sai, riscardari  l’à cuscenza

l’omu si vesti, e  gusta l’ù pitittu

n’aiuti à tutti, senza ricumpenza.

Suli: cu gioia ‘nni vesti là natura

 grazz’à ttia,arricugghemu trisori

ti ringraziu : pi tutta sta lustrura

trova gioia, è risettu  l’u’ me cori.

Questa voce è stata pubblicata in Poesie dialettali siciliane e contrassegnata con , , , , . Contrassegna il permalink.

Lascia un commento