Nustalgia dell’emigrante

L’omu chi lassa l’a’ terra natia

‘u cori ‘nni l’ù pettu sù mazzia

mai ci basta l’acqua di l’à stiva

‘nterra stranera, un c’è garanzia.

Mentri camina penza, si ricorda

l’amici stritti di l’a’ picciuttanza

terra e famigghia mai si la scorda

ogni minutu : senti l’a’ mancanza.

Dunni si trova ‘ncontra l’à strania

basta ci penza, fa l’ù sangu grossu

penz’a’ famigghia, e seguta la via

a sta manera s’alluntana du fossu.

Cu ama l’a’ vita ama l’a’ so terra

prea e fa cruci pi scaramanzia

guai e ‘mmalidizioni l’i’ sutterra

sta suffrennu : pi l’a’ nustalgia

cerca l’a’ vita detesta l’à guerra

ti recita ‘nna priiera e cusi’ sìa.

Questa voce è stata pubblicata in Poesie dialettali siciliane e contrassegnata con , , , , , . Contrassegna il permalink.

Lascia un commento