Nustalgia dell’emigrante

L’omu chi lassa l’a’ terra natia

u cori ‘nni l’ù pettu sù mazzia

mai ci basta l’acqua di l’à stiva

nterra stranera, un c’è garanzia.

Mentri camina penza, si ricorda

l’amici stritti di l’a’ picciuttanza

terra e famigghia mai si la scorda

ogni minutu : senti l’a’ mancanza.

Dunni si trova ‘ncontra l’à strania

basta ci penza, fa l’ù sangu grossu

penz’a’ famigghia, e seguta la via

a sta manera s’alluntana du fossu.

Cu ama l’a’ vita ama l’a’ so terra

prea e fa cruci pi scaramanzia

guai e ‘mmalidizioni l’i’ sutterra

sta suffrennu : pi l’a’ nustalgia

cerca l’a’ vita detesta l’à guerra

ti recita ‘nna priiera e cusi’ sìa.

Questa voce è stata pubblicata in Poesie dialettali siciliane e contrassegnata con , , , , , . Contrassegna il permalink.

Lascia un commento