Sempri cunfusu cu li me pinzeri

’u travagghiu, mi teni scuncirtatu

rammaricu pi l’a vita, l’u’ misteri

’u corpu, m’u’sentu assurtighiatu

assem’u’ferru,’u focu, l’u carvuni

fann’i  me’ carni, niuri  u’ntizzuni.

Supr’ancunia battu l’u’ marteddu

e  stiru l’u’ ferru russu, di l’u’ focu

l’ancunia:pari fussi ‘ntammureddu

c’e’  musica, e’ puisia nni ddu locu

mezz’u’  labbru, tegnu lu muzzuni

fitusu  e’ ‘ncinniratu, d’u’  carvuni.

Mentri travagghiu a testa mi fumia

comu  l’u’ carvuni,  ‘ncap’u’  focu

assem’a’ rabbia : iu sputu fitinzia

e  pi campari, quantu santi ‘nfocu

l‘u’ marteddu, martoriu ripintinu

assem’u’ ferru, torciu l’u’ schinu.

Tutt’a’ vita, aiu campatu smannu

e staiu  all’additta, pi scummissa

d’essiri onestu,tutt’a’ genti sannu

gia’chi m’arridducivi un piricuddu

fari st’arti,un l’u’cunzigghi’a nuddu.